[14:1] اَلر کتابی است که آنرا بر تو نازل کرده‌ایم تا مردم را به اذن پروردگارشان از تاریکی‌ها به سوی روشنایی، به سوی راه خدای عزیز و حمید، بیرون آوری.

[14:2] خدا آن کسی است که آنچه در خلأ و آنچه در درون ماده است، از آن اوست. و وای بر کافران، زیرا سزاوار رنجی ابدی بوده‌اند.

[14:3] اینها کسانی هستند که زندگی دنیا را به جای آخرت دوست دارند و از راه خدا بازمی‌دارند و می‌خواهند آن را کج نشان دهند، آنها در گمراهی دوری هستند.

[14:4] و ما هیچ رسولی را جز به زبان قومش نفرستادیم تا برای آنها بیان کند، سپس خدا هر که را بخواهد گمراه می‌کند و هر که را بخواهد هدایت می‌کند، و اوست قادر متعال و حکیم.

[14:5] و به راستی موسی را با دلایل خود فرستادیم تا قوم خود را از تاریکی‌ها به سوی روشنایی بیرون آوری و روزهای خدا را به آنها یادآوری کنی. بی‌گمان در این نشانه‌هایی است برای هر شکیبای سپاسگزار.

[14:6] و هنگامی که موسی به قوم خود گفت: نعمت خدا را بر خود به یاد آورید، هنگامی که شما را از فرعونیان نجات داد، همانان که شما را به بدترین عذاب‌ها مبتلا می‌کردند، پسرانتان را می‌کشتند و زنانتان را بی‌آبرو می‌کردند. و این آزمایشی از سوی پروردگار بزرگتان برای شما بود.

[14:7] و پروردگارتان اعلام کرده است که اگر سپاسگزاری کنید، نعمت شما را افزون خواهم کرد، و اگر ناسپاسی کنید، بدانید که عذاب من سخت است.

[14:8] و موسی گفت: اگر شما و تمام کسانی که در روی زمین هستند کافر شوید، پس خدا بی‌نیاز و ستوده است.

[14:9] آیا خبر کسانی که پیش از شما بودند، قوم نوح و عاد و ثمود و کسانی که پس از آنها بودند و جز خدا کسی از حالشان آگاه نیست، به شما نرسیده است؟ رسولانشان با دلایل روشن به سویشان آمدند، اما آنها با تحقیر به آنها پرداختند و گفتند: ما به رسالت تو کافریم و در آنچه ما را به سوی آن دعوت می‌کنی، در شک و تردید هستیم و نسبت به آن تردید داریم.

[14:10] رسولانشان به آنها گفتند: آیا در مورد خدا، آفریننده خلأ و ماده، شک دارید؟ او شما را دعوت می‌کند تا گناهانتان را بیامرزد و تا مدتی معین به شما مهلت دهد. گفتند: تو جز بشری مانند ما نیستی، می‌بینیم که می‌کوشی ما را از پرستش آنچه پدرانمان می‌پرستیدند بازداری، پس به زودی برای ما دلیلی قاطع بیاوری.

[14:11] رسولانشان به آنها گفتند: ما جز بشری مانند شما نیستیم، ولی خدا بر هر کس از بندگانش که بخواهد نعمت می‌نهد، و ما نمی‌توانیم هیچ دلیلی جز به اذن خدا برای شما بیاوریم، و مؤمنان باید بر خدا توکل کنند.

[14:12] و چرا بر خدا توکل نکنیم، در حالی که او ما را به راه‌هایمان هدایت کرده است؟ و ما در برابر عذاب تو صبر خواهیم کرد. و توکل‌کنندگان باید بر خدا توکل کنند.

[14:13] و کافران به رسولان خود گفتند: «ما شما را از سرزمین خود بیرون خواهیم کرد، مگر اینکه به قوم ما بپیوندید.» پس پروردگارشان به آنها وحی کرد که ما قطعاً ستمگران را نابود خواهیم کرد.

[14:14] و قطعاً تو را پس از آنها در زمین مستقر خواهیم ساخت. این برای کسانی است که مقام مرا گرامی می‌دارند و از وعده‌ی موعود می‌ترسند.

[14:15] و آنها برای پیروزی تلاش کردند، اما هر ستمگر و منکری شکست خورد.

[14:16] جهنم در انتظار اوست که در آن چرک می‌نوشد.

[14:17] آن را جرعه جرعه سر می‌کشد، اما به سختی می‌تواند آن را فرو دهد، و مرگ از هر سو به سراغش می‌آید، اما او نمی‌میرد، و انتظار کشیدنش عذابی خوارکننده است.

[14:18] مثل کسانی که به پروردگارشان کافر شدند، مانند خاکستری است که در یک روز طوفانی، اعمالشان در باد پراکنده می‌شود؛ آنها هرگز از آنچه به دست آورده‌اند، سودی نخواهند برد؛ این گمراهی دور و درازی است.

[14:19] آیا نمی‌بینی که خدا خلأ و ماده را به حق آفرید؟ اگر بخواهد شما را می‌برد و خلق جدیدی می‌آورد.

[14:20] و این برای خدا دشوار نیست.

[14:21] و همگی در پیشگاه خدا ایستادند، پس زیردستان به سران متکبر خود گفتند: «ما از شما اطاعت می‌کردیم، آیا نمی‌توانید اندکی از عذاب خدا را از ما تخفیف دهید؟» گفتند: «اگر خدا ما را هدایت می‌کرد، ما هم شما را هدایت می‌کردیم. برای ما یکسان است، چه شکایت کنیم و چه صبر پیشه کنیم، راه نجاتی نیست.»

[14:22] و شیطان گفت: هنگامی که قضیه حل شد، خدا به شما وعده حق داد و من به شما وعده دادم، اما خلاف آن عمل کردم. و من هیچ تسلطی بر شما نداشتم، تنها کاری که کردم دعوت شما بود و شما اجابت کردید، پس مرا سرزنش نکنید و خود را سرزنش نکنید. من نمی‌توانم به فریاد شما پاسخ دهم و شما نیز نمی‌توانید به فریاد من پاسخ دهید. من پیش از این، شریک قرار دادن مرا برای خدا، انکار کردم. بی‌شک ستمکاران عذاب دردناکی خواهند داشت.

[14:23] و اما کسانی که ایمان آوردند و زندگی پرهیزکارانه‌ای را در پیش گرفتند، به بهشت‌هایی وارد می‌شوند که از زیر آنها نهرها جاری است، و به اذن پروردگارشان در آنجا جاودان می‌مانند، و درودشان در آنجا صلح خواهد بود.

[14:24] آیا نمی‌بینی که چگونه خدا کلمه طیبه را به درخت طیبه‌ای تشبیه می‌کند که ریشه‌هایش در زمین استوار و شاخه‌هایش در آسمان افراشته است؟

[14:25] روزی آن به اذن پروردگارش بی‌پایان است. و خدا برای مردم مثل‌هایی می‌زند، باشد که پند گیرند.

[14:26] و اما کلام پلید، مانند درخت پلیدی است که بدون ریشه از زمین بیرون زده است.

[14:27] این گونه خدا مؤمنان را در زندگی دنیا و آخرت با حجت استوار استوار می‌دارد، و خدا ستمگران را گمراه می‌کند، و خدا هر چه بخواهد انجام می‌دهد.

[14:28] آیا ندیدی کسانی را که نعمت‌های خدا را با کفران پاسخ دادند و قوم خود را به سوی سرای هلاکت سوق دادند؟

[14:29] جایگاهشان جهنم است، و چه بد جایگاهی است.

[14:30] و برای خدا همتایانی قرار دادند تا از راه او باز دارند. بگو: مدتی [از نعمت‌ها] بهره‌مند شوید، زیرا سرانجام شما دوزخ است.

[14:31] به بندگان مؤمنم بگو نماز را به پا دارند و از آنچه به آنها روزی داده‌ایم، پنهان و آشکار انفاق کنند، پیش از آنکه روزی فرا رسد که در آن نه داد و ستدی باشد و نه خویشاوندی.

[14:32] خداست که خلأ و ماده را آفرید و از آسمان آبی فرستاد و با آن انواع میوه‌ها را برای شما روزی بیرون آورد و کشتی‌ها را مسخر شما کرد تا به فرمان او در دریا حرکت کنند و نهرها را برای شما مسخر نمود.

[14:33] و خورشید و ماه را که دو تعقیب‌کننده‌ی پیوسته بودند، برای شما رام کرد، و شب و روز را نیز برای شما مسخر ساخت.

[14:34] و از هر چه از او خواستید به شما عطا کرد. و اگر بخواهید نعمت‌های خدا را بشمارید، نمی‌توانید آنها را به شماره آورید. بی‌گمان انسان ستمگر و ناسپاس است.

[14:35] و هنگامی که ابراهیم گفت: پروردگارا، این شهر را محل امنی قرار ده و من و فرزندانم را از پرستش بت‌ها دور نگه دار.

[14:36] پروردگارا، آنها بسیاری از مردم را گمراه کرده‌اند، پس هر که از من پیروی کند، از من است و هر که از من سرپیچی کند، تو بخشنده و مهربانی.

[14:37] پروردگارا، من فرزندانم را در این بیابان خشک و بی‌آب و علف، نزد خانه‌ی مقدس تو ساکن کردم. پروردگارا، آنان باید نماز را به پا دارند و دل‌های مردم را به سوی آنها نرم کنند و برایشان روزی فراهم آورند، باشد که سپاسگزار باشند.

[14:38] پروردگارا، تو به آنچه پنهان و آشکار است، داناتری. و هیچ چیز نه در ماده و نه در خلاء از خدا پنهان نیست.

[14:39] سپاس خدایی را که با وجود پیری، اسماعیل و اسحاق را به من عطا کرد، که پروردگار من شنونده دعاست.

[14:40] پروردگارا، مرا و فرزندانم را همواره برپادارنده نماز قرار ده، پروردگارا، دعای ما را بپذیر.

[14:41] پروردگارما، مرا و پدر و مادرم و مؤمنان را در روز حساب بیامرز.

[14:42] و گمان مبر که خدا از آنچه ستمگران انجام می‌دهند غافل است، بلکه او [کیفر] آن را تا روزی که چشم‌ها آن را می‌بینند، برایشان به تأخیر می‌اندازد.

[14:43] هنگام دویدن، سرشان به سمت بالا متمایل است، و حتی پلک هم نمی‌زنند، و قلبشان کاملاً خالی است.

[14:44] و مردم را از روزی که عذاب می‌شوند بترسان، آنگاه ستمگران می‌گویند: پروردگارا، مهلت کوتاهی به ما بده تا دعوت تو را اجابت کنیم و از فرستادگان اطاعت کنیم. مگر شما پیش از این سوگند یاد نکردید که هرگز عذابی نخواهید دید؟

[14:45] و در خانه‌های کسانی که بر خود ستم کردند، ساکن شدید، و آنچه با آنها کردیم برای شما آشکار شد، و برای شما مثال‌های فراوانی زدیم.

[14:46] و به راستی که آنها نقشه‌های خود را کشیدند و نقشه‌هایشان برای خدا آشکار بود، هرچند نقشه‌هایشان چنان سهمگین بود که کوه‌ها را از جا می‌کند.

[14:47] پس گمان مبر که خدا از وعده‌ای که به رسولانش داده تخلف کند، که همانا خدا شکست‌ناپذیر و انتقام‌گیرنده است.

[14:48] روزی که ماده با ماده دیگر جایگزین می‌شود و خلأ نیز [جایگزین آن] می‌شود و همگی در پیشگاه خدا واحد قهار می‌ایستند.

[14:49] و در آن روز مجرمان را در غل و زنجیر می‌بینی.

[14:50] لباس‌هایشان از قطران است و آتش، چهره‌هایشان را می‌پوشاند.

[14:51] این برای آن است که خدا هر کس را در برابر آنچه انجام داده است، جزا دهد؛ زیرا خدا سریع الحساب است.

[14:52] این پیامی است برای همه مردم و هشداری است برای آنها و تا دریابند که او خدای یگانه است و صاحبان بصیرت را متذکر سازد.