[41:1] حم

[41:2] تنزیلی از جانب خدای الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ.

[41:3] کتابی با آیات روشن، قرآنی عربی برای مردمی که می‌دانند.

[41:4] بشارت‌دهنده و هشداردهنده است، اما بیشترشان رویگردانند، از این رو نمی‌شنوند.

[41:5] و گفتند دل‌های ما از آنچه ما را دعوت می‌کنی، کاملاً پوشیده و در گوش‌های ما سنگینی است و میان ما و تو مانعی وجود دارد، پس هر چه تو می‌کنی، ما نیز می‌کنیم.

[41:6] بگو: من جز بشری مانند شما نیستم که به من وحی می‌شود که خدای شما خدای یگانه است، پس برای او پایداری کنید و از او آمرزش بخواهید. و وای بر کسانی که برای خدا شریک قرار می‌دهند.

[41:7] همان کسانی که زکات را نمی‌دهند و به آخرت کافرند.

[41:8] در واقع، برای کسانی که ایمان دارند و زندگی پرهیزکارانه‌ای را در پیش می‌گیرند، پاداش شایسته‌ای در نظر گرفته شده است.

[41:9] بگو آیا به کسی که جهان را در دو روز آفرید ایمان نمی‌آورید و برای او مثل می‌زنید؟ چنین است پروردگار جهانیان.

[41:10] و در آن تثبیت‌کننده‌هایی قرار داد و آن را برکت داد و نیروهای آن را در چهار روز دقیقاً طراحی کرد، به گونه‌ای که با نیازهای جویندگان آن برابر باشد.

[41:11] سپس خلأ را متعادل کرد و دود شد، سپس به آن و به ماده گفت: «با اشتیاق یا با اکراه به وجود بیایید.» آنها گفتند: ما با اشتیاق می‌آییم.

[41:12] سپس آنها را در دو روز، هفت خلأ کامل کرد و در هر خلأیی، قانون آن را وحی نمود. و پایین‌ترین خلأ را با چراغ‌هایی آراستیم و در آن نگهبانانی گماشتیم. این است تدبیر خدای عزیز و دانا.

[41:13] پس اگر رویگردان شوند، بگو: من شما را از صاعقه ای مانند صاعقه ای که عاد و ثمود را فرا گرفت، بیم می دهم.

[41:14] هنگامى که رسولانشان پى در پى به سوى آنها رفتند و اعلام کردند که جز خدا را نپرستید، گفتند: اگر پروردگار ما مى‌خواست، فرشتگانى مى‌فرستاد، از این رو ما به رسالت شما کافریم.

[41:15] اما قوم عاد، در زمین برتری جویی کردند و حق را نادیده گرفتند و گفتند: چه کسی از ما نیرومندتر است؟ آیا ندانستند که خدایی که آنها را آفریده، از آنها نیرومندتر است؟ و پیوسته آیات ما را انکار می‌کردند.

[41:16] پس ما تندبادی سخت در چند روز شوم بر آنها فرستادیم تا خواری دنیا را به آنها بچشانیم، خواری آخرت از آن هم بدتر است، و هرگز یاری نخواهند شد.

[41:17] اما ثمود را هدایت کردیم، اما آنها کوری را به جای هدایت ترجیح دادند، پس صاعقه آنها را فرا گرفت، چه عذاب بزرگی بود از آنچه مرتکب می‌شدند.

[41:18] و کسانی را که ایمان آورده و پرهیزگار بودند، نجات دادیم.

[41:19] و روزی فرا خواهد رسید که دشمنان خدا را به زور به جهنم فرا می‌خوانیم.

[41:20] وقتی همگی به آنجا برسند، گوش‌ها، چشم‌ها و پوست‌هایشان درباره هر کاری که انجام داده‌اند، علیه آنها شهادت می‌دهند.

[41:21] و به پوست‌هایشان می‌گویند: چرا علیه ما شهادت دادید؟ می‌گویند: خدا ما را گویا کرد، اوست که همه چیز را به سخن درآورده است، و او شما را از ابتدا آفریده است و سرانجام شما به سوی اوست.

[41:22] و شما هرگز نمی‌توانستید از گواهی گوش‌ها و چشم‌ها و پوست خود بر خود، پنهان شوید، با این حال، گمان می‌کردید که خدا از بسیاری از کارهایی که انجام می‌دهید، بی‌خبر است.

[41:23] و چنین گمانی درباره پروردگارتان شما را گمراه کرد و در زمره زیانکاران قرار گرفتید.

[41:24] بنابراین، هر چقدر هم که دوام بیاورند، سرانجام جهنم جایگاهشان خواهد بود. و اگر عذری بیاورند، عذرشان قبول نخواهد شد.

[41:25] و ما همنشینانی قرار می‌دهیم که پیوسته همه چیز را برایشان زینت می‌دهند، و این گونه حق بر امت‌هایی از جن و انس که پیش از آنها بودند، محقق شد، که آنها نیز زیانکار بودند.

[41:26] و کسانی که ایمان نیاوردند گفتند: به این قرآن گوش فرا ندهید و آن را تحریف کنید تا پیروز شوید.

[41:27] پس ما به کسانی که ایمان نمی‌آورند، عذاب سخت را می‌چشانیم و آنها را به کیفر اعمالشان می‌رسیم.

[41:28] این سزای دشمنان خداست؛ جهنم. آنجا خانه ابدی آنها خواهد بود. سزای عادلانه‌ای است، زیرا آنها آیات ما را انکار کردند.

[41:29] و کسانی که ایمان نیاورده‌اند می‌گویند: پروردگارا، کسانی از جن و انس که ما را گمراه کردند به ما نشان بده تا آنها را زیر پاهای خود لگدمال کنیم و خوار و ذلیل گردانیم.

[41:30] به راستی کسانی که گفتند پروردگار ما خداست و استقامت ورزیدند، فرشتگان بر آنها نازل می‌شوند که نترسید و غمگین مباشید و آنها را به بهشتی که به آنها وعده داده شده بود، بشارت دهید.

[41:31] ما در دنیا و آخرت یاران شما هستیم و هر چه بخواهید و هر چه نیاز داشته باشید، در دسترس شماست.

[41:32] هدیه‌ای از جانب آن که آمرزنده و مهربان است.

[41:33] و چه کسی گفتارش نیکوتر است از آن کس که خدا را می‌خواند و عمل صالح انجام می‌دهد و می‌گوید: من از صلح ‌جویانم.

[41:34] و نیک و بد یکسان نیستند. حتی اگر میان تو و دیگری دشمنی باشد، باید به بهترین شیوه ممکن با او رفتار کنی؛ با او چنان رفتار کن که گویی دوستی صمیمی است.

[41:35] و این را جز کسانی که شکیبا هستند، به دست نمی‌آورند و جز کسانی که بسیار سعادتمندند، به آن دست نمی‌یابند.

[41:36] و هرگاه شیطان تو را وسوسه‌ای کند، به خدا پناه ببر، که او شنوا و داناست.

[41:37] و از نشانه‌های او شب و روز و خورشید و ماه است. در برابر خورشید و ماه سجده نکنید، بلکه در برابر خدایی که آنها را آفریده است، سجده کنید، اگر تنها او را می‌پرستید.

[41:38] پس اگر تکبر ورزند، کسانی که نزد پروردگارت هستند، شب و روز او را تسبیح می‌گویند و هرگز خسته نمی‌شوند.

[41:39] و از نشانه‌های او زمین را می‌بینی که خفته است، و همین که آب بر آن می‌ریزیم، به جنبش درمی‌آید. همانا آن کس که آن را زنده می‌کند، همان کسی است که مردگان را نیز زنده می‌کند. بی‌گمان او بر هر چیزی تواناست.

[41:40] بی‌گمان کسانی که آیات ما را تحریف می‌کنند، از ما پنهان نیستند. آیا کسی که در روز قیامت در آتش دوزخ گرفتار می‌شود، بهتر است یا کسی که در روز قیامت در کمال امنیت می‌آید؟ هر چه می‌خواهید انجام دهید، که او به هر چه می‌کنید بیناست.

[41:41] بی‌گمان کسانی که پس از آمدنِ این یادآوری به آن کافر شدند، بی‌گمان کتاب قدرتمندی را تکذیب کرده‌اند.

[41:42] نه پیش از این، باطلی در آن راه یافته و نه در آینده راه خواهد یافت. این کتاب از جانب خدای حکیم و ستوده نازل شده است.

[41:43] به تو چیزی گفته نمی‌شود که به رسولان پیش از تو گفته نشده است. بی‌گمان پروردگار تو صاحب آمرزش است و صاحب عذابی دردناک.

[41:44] اگر آن را قرآنی غیرعربی قرار می‌دادیم، قطعاً می‌گفتند: آیاتش روشن نیست. چه برای غیرعرب باشد و چه برای عرب، بگو: برای کسانی که ایمان آورده‌اند، هدایت و شفاست. اما کسانی که ایمان نمی‌آورند، در گوش‌هایشان سنگینی است و نابینایند. گویی از جایی دور ندا داده می‌شوند.

[41:45] ما به موسی کتاب دادیم، سپس در آن اختلاف کردند، و اگر فرمانی از جانب پروردگارت نبود، بی‌درنگ قضاوت می‌شدند. و بی‌شک آنها در این باره سخت در شک و تردیدند.

[41:46] هر که پرهیزگاری کند، به سود اوست و هر که بدی کند، به زیان خود اوست و پروردگار تو هرگز به بندگان ستم نمی‌کند.

[41:47] علم قیامت نزد اوست. هیچ میوه‌ای از غلاف‌هایش بیرون نمی‌آید و هیچ ماده‌ای باردار نمی‌شود و وضع حمل نمی‌کند مگر به علم او. و روزی که از آنها می‌پرسد: شریکان من کجایند؟ می‌گویند: ما به تو اعلام می‌کنیم که هیچ یک از ما بر این امر گواهی نمی‌دهد.

[41:48] و همان چیزی که قبلاً به آن متوسل می‌شدند، آنها را رها کرده و متوجه شده‌اند که هیچ راه فراری وجود ندارد.

[41:49] انسان هرگز از طلب نعمت خسته نمی‌شود، و هنگامی که مصیبتی به او می‌رسد، ناامید و دلسرد می‌گردد.

[41:50] و اگر پس از رنجی که به او رسیده، رحمتی از جانب خود به او بچشانیم، قطعاً خواهد گفت: من این را به دست خود به دست آورده‌ام و گمان نمی‌کنم که قیامت فرا رسد و اگر هم به سوی پروردگارم برگردم، در نزد او برایم بهتر از آن آماده است. پس کافران را از اعمالشان آگاه می‌کنیم و قطعاً سخت‌ترین عذاب را به آنها خواهیم چشانید.

[41:51] و هنگامی که به انسان نعمت می‌دهیم، روی می‌گرداند و منحرف می‌شود، و هنگامی که آسیبی به او می‌رسد، تضرع می‌کند.

[41:52] بگو آیا احتمال نمی‌دهید که اگر این از جانب خدا باشد و شما به آن کافر شوید، چه کسی گمراه‌تر از کسی است که در فتنه و اختلاف فرو رفته است؟

[41:53] به زودی نشانه‌های خود را در آفاق و در وجود خودشان نشان خواهیم داد تا برایشان آشکار شود که این حق است. آیا کافی نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟

[41:54] مسلماً آنها در لقای پروردگارشان تردید دارند، مسلماً او به همه چیز احاطه دارد.